ข้อสังเกตคำที่มาจากภาษาเขมร

ข้อสังเกตคำที่มาจากภาษาเขมร

ภาษาเขมร มีลักษณะควรสังเกตดังนี้

1. เป็นคำ ๒ พยางค์ พยางค์ต้นจะเป็น บัง บัณ บัญ บัน บำ บรร เช่น บรรทัด บรรจบ

บำเพ็ญ บำรุง บันทึก บันเทิง เป็นต้น

2. คำที่มีเสียงควบกล้ำและอักษรนำ เช่น โตนด จมูก ไถง (ดวงอาทิตย์) เขนย  ขนาด ไพร (ป่า) ฉนำ (ปี) เขลา  ตลบ ขจี ไผท กระบือ

3. คำภาษาเขมรมักใช้ตัว จ ร ล ญ เป็นตัวสะกด เช่น เผด็จ เสด็จ อาจ อำนาจ สำรวจ ขจร  เดิน จร ถวิล  ตำบล เมิล(ดู) เจริญ   เชิญ ชาญ

4. คำ ๒ พยางค์ที่ขึ้นต้นด้วยคำว่า บรร บัง บัน กำ คำ ชำ ดำ ตำ ทำ สำ มักเป็นภาษาเขมร เช่น  กำเนิด คำนับ ชำรุด บรรทม บรรจุ บังเอิญ บังคม บังอาจ  ดำริ ตำรวจ ทำเนียบ บันทึก กำจัด ทำนูล(บอก) สำเร็จ สำราญ สำคัญ เป็นต้น

5. คำเขมรที่ใช้เป็นราชาศัพท์ในภาษาไทยมีมาก เช่น สรง เสวย โปรด บรรทม เสด็จ ฯลฯ

6. คำเขมรที่เป็นคำโดด มีใช้ในภาษาไทยจนคิดว่าเป็นคำไทย เช่น  แข(ดวงจันทร์)  มาน(มี)  อวย(ให้) บาย(ข้าว)   เลิก(ยก)

7. คำเขมรมักไม่ใช้รูปวรรณยุกต์ยกเว้นบางคำ เช่น เสน่ง(เขาสัตว์) เขม่า

8. คำที่มี ข และ ผ นำไม่ประวิสรรชนีย์ มักมาจากภาษาเขมร เช่น ขจี ขจัด เผอิญ ผสมผสาน ฯลฯ

หลักสังเกตคำเขมร คำเขมรส่วนมาก เรานำมาใช้โดยเปลี่ยนรูปและเสียงใหม่ตามความถนัด ซึ่งเป็นเหตุให้รูปผิดไปจากคำเดิม และทำให้เกิดการแผลงอักษรขึ้น เช่น  คำเขมร อ่านว่า ไทยใช้ แปลว่า  กรุบี กรอ – เบย  กระบือ ควาย  เกสร  เกลอ เกลอ เพื่อน  เฌอ ต้นไม้  ตระกอง กอด  เขมาจ ขม้อจ โขมด ผี   ผดาจ ผดั้จ เผด็จ ตัด, ขจัด   เป็นต้น